Protestantse kerk Limmen

Het zuidelijkste buurtschap, Limbon, ook wel Kerkbuurt genoemd, groeide uit tot hoofdkern, waar al in 740 een kerk was gebouwd. Deze oudste kerk staat mogelijk op een locatie waar al eerder een afgodstempel moet zijn geweest. Volgens de kronieken werd omstreeks 740 een vervallen houten kerkje ‘Sint Maarten’ in Limbon herbouwd.

Dit geeft aan dat Limmen al in de vroege middeleeuwen een dorp was. De houten kerk werd in 1108 vervangen door een tufstenen bouwwerk. In de 13e eeuw werd de toren van baksteen gebouwd, een laat-Romaanse toren. Er is nog één muurrestant uit die tijd bewaard gebleven; de oostelijke muur van de toren, die voor het publiek te zien is op de 1e verdieping van die toren.
Eind 14e eeuw werd de St. Maartenskerk omgedoopt tot Corneliuskerk. In 1573, tijdens de Tachtigjarige Oorlog werd de kerk gedeeltelijk verwoest en 25 jaar later weer opgebouwd, echter veel kleiner. Nu wordt het de gereformeerde kerk.
Aan het gebouw is goed te zien dat het gebouw talloze keren is gerestaureerd. Achter de kerk liggen nog fundamenten van de verwoeste ‘Rooms Katholieke’ kerk.
Ruïne kerk Limmen Schilderij John Droog naar een tekening van H.Taveniers uit 1790 12e eeuw: ‘Limmen was een van de mooiste en rijkste dorpen in Kennemerland. Met de kerk in het midden’.
Het kleine witte gebouwtje, westelijk van de kerk, is ‘Ons Huis’ . Dit heeft altijd een belangrijke functie gehad voor kerk en gemeenschap. Hier was ook ooit de raadkamer, voor zowel ‘gemeente’ als voor waterschap. Op de gevel treft u ’t Wapen van Limmen.
In de 80-er jaren van de 20e eeuw is het totaal, geheel in oorspronkelijke stijl herbouwd. De Kerk en ‘Ons-Huis’ zijn samen altijd beeldbepalend voor Limmen geweest. In de museale hoek staan ook de ‘Oude School’ en ‘t Oude Schoolhuijs
Op de plek van het huidige huis heeft vermoedelijk al in de 16e eeuw een bouwsel gestaan, dat als ‘meesterswoning’ dienst deed. De meester of “mester” moest dicht bij de school wonen, en ook bij de kerk, want hij bekleedde tegelijk ook allerlei functies bij de Gereformeerde gemeente. Zo was hij daar koster, voorzanger, klokkenluider en doodgraver. In 1862 wordt een nieuwe school en onderwijzerswoning met een daaraan verheelde Raadkamer gebouwd. Het witte gebouwtje bij de kerk ‘ons Huis’ heeft ook als ‘gemeentehuis’ gediend.

Foto: Léon Klein Schiphorst

Locatie: Protestantse kerk Limmen op de kaart

Het zuidelijkste buurtschap, Limbon, ook wel Kerkbuurt genoemd, groeide uit tot hoofdkern, waar al in 740 een kerk was gebouwd. Deze oudste kerk staat mogelijk op een locatie waar al eerder een afgodstempel moet zijn geweest. Volgens de kronieken werd omstreeks 740 een vervallen houten kerkje ‘Sint Maarten’ in Limbon herbouwd.

Dit geeft aan dat Limmen al in de vroege middeleeuwen een dorp was. De houten kerk werd in 1108 vervangen door een tufstenen bouwwerk. In de 13e eeuw werd de toren van baksteen gebouwd, een laat-Romaanse toren. Er is nog één muurrestant uit die tijd bewaard gebleven; de oostelijke muur van de toren, die voor het publiek te zien is op de 1e verdieping van die toren.

Eind 14e eeuw werd de St. Maartenskerk omgedoopt tot Corneliuskerk. In 1573, tijdens de Tachtigjarige Oorlog werd de kerk gedeeltelijk verwoest en 25 jaar later weer opgebouwd, echter veel kleiner. Nu wordt het de gereformeerde kerk.
Aan het gebouw is goed te zien dat het gebouw talloze keren is gerestaureerd. Achter de kerk liggen nog fundamenten van de verwoeste ‘Rooms Katholieke’ kerk.
Ruïne kerk Limmen Schilderij John Droog naar een tekening van H.Taveniers uit 1790 12e eeuw: ‘Limmen was een van de mooiste en rijkste dorpen in Kennemerland. Met de kerk in het midden’.

Het kleine witte gebouwtje, westelijk van de kerk, is ‘Ons Huis’ . Dit heeft altijd een belangrijke functie gehad voor kerk en gemeenschap. Hier was ook ooit de raadkamer, voor zowel ‘gemeente’ als voor waterschap. Op de gevel treft u ’t Wapen van Limmen.
In de 80-er jaren van de 20e eeuw is het totaal, geheel in oorspronkelijke stijl herbouwd. De Kerk en ‘Ons-Huis’ zijn samen altijd beeldbepalend voor Limmen geweest. In de museale hoek staan ook de ‘Oude School’ en ‘t Oude Schoolhuijs

Op de plek van het huidige huis heeft vermoedelijk al in de 16e eeuw een bouwsel gestaan, dat als ‘meesterswoning’ dienst deed. De meester of "mester" moest dicht bij de school wonen, en ook bij de kerk, want hij bekleedde tegelijk ook allerlei functies bij de Gereformeerde gemeente. Zo was hij daar koster, voorzanger, klokkenluider en doodgraver. In 1862 wordt een nieuwe school en onderwijzerswoning met een daaraan verheelde Raadkamer gebouwd. Het witte gebouwtje bij de kerk ‘ons Huis’ heeft ook als ‘gemeentehuis’ gediend.

Foto: Léon Klein Schiphorst


Meer info